Θεματολόγιο

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

6.2.17

“Πολυεθνική ἐταιρεῖα ἀρχαιοκαπήλων”






Στά 1765 J. Bocher (Γάλλος ἀρχιτέκτονας), συναντᾶ στήν Ἀρκαδία, τόν μνημειώδη ναό τοῦ Ἐπικούριου Ἀπόλλωνος. Ἕνας ναός "ξεχασμένος" στούς αἰῶνες, γνωστός μόνο στούς κατοίκους τῆς περιοχῆς ὡς "κολῶνες", "στύλες" ἤ "στυλιά". Ἀπό ἐκείνη τή χρονική στιγμή ἔγινε πόλος ἕλξης καί ἐνέπνευσε ἀπό εὐρωπαίους καλλιτέχνες, ἐπιστήμονες, ἀρχαιολόγους, ἕως διπλωμάτες καί στρατιωτικούς πράκτορες.

23.1.17

Μακεδονία 1913, σφαγές στο Σιδηρόκαστρο- Δεμίρ Ισσάρ




"Θα αναγκασθώ να προβώ εις αντίποινα", τονίζει ο Στρατηλάτης προς τις Μεγάλες Δυνάμεις (εφημ. 27 Ιουν 1913)

Κωνσταντίνος: «Θα αναγκαστώ να προβώ σε αντίποινα»

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Την ημέρα που ο ελληνικός στρατός μπήκε ελευθερωτής στη Στρώμνιτσα, ελήφθησαν πληροφορίες από το Γενικό Επιτελείο του Στρατηλάτη Κωνσταντίνου, για εγκλήματα κατά αμάχων.


1913: Σφαγές στη Στρώμνιτσα


Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος



Οι Έλληνες κάτοικοι της Στρώμνιτσας μαζεύτηκαν στην κεντρική αγορά της πόλης και μαζί με τα γυναικόπαιδα βγήκαν αναμνηστική φωτογραφία με τους Έλληνες στρατιώτες.



1913: Μάχες στα στενά της Στρώμνιτσας



Γράφει ο  Γιώργος Εχέδωρος

ο Στρατηλάτης βασιλιάς Κωνσταντίνος όταν έφθασε στη Δοϊράνη πληροφορήθηκε για την απαγωγή του Έλληνα Επισκόπου και των προκρίτων της πόλης.

Μακεδονία 3ος αιώνας π.Χ. : Η επιγραφή του Παράμονου της αρχαίας Μορρύλου







Δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια πριν, στην αρχαία Μόρρυλο, που βρισκόταν δέκα χιλιόμετρα νότιο δυτικά της πόλης Κιλκίς, (στο μικρό χωριό Άνω Απόστόλοι) ένας καλοκάγαθος πολίτης αποφάσισε να ενισχύσει από το υστέρημά του, το Δήμο της Πόλης του.

Μακεδονία 3ος αιώνας π.Χ.: Αλκέτας- O Mεγάλος Eυεργέτης της Μορρύλου


Η επιγραφή του Αλκέτα της αρχαίας Μορρύλου της Κρηστωνίας. Βρέθηκε στους Άνω Αποστόλους του Κιλκίς το 1933. Είναι διαστάσεων 62χ32 εκατοστά και πάχος 9 εκ. (Μουσείο Κιλκίς αρ.261)

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Τα ανθηρά και ισχυρά μακεδονικά χρόνια, με τους νικηφόρους πολέμους και τις μεγάλες

Η παρακμή της κοπτικής γραφής


Τρίτο Μέρος

Πρώτο μεγάλο κτύπημα στην κοπτική γραφή υπήρξε η κατάκτηση της Αιγύπτου από τους Άραβες.

Η Κοπτική γραφή και γλώσσα στους μετά Χριστό αιώνες




Ο ρόλος της Εκκλησίας στη χρήση της Κοπτικής


Η γραφή της  Κοπτικής με χαρακτήρες αιγυπτιακούς σε διάφορα έγγραφα, χαρακτηρίζουν την παλιά  κοπτική γραφή που απευθύνονταν στο σύνολο των παγανιστικών ομάδων της αρχαίας Αιγύπτου.

Οι Ναϊάδες της Δοϊράνης



Από τα ανέκδοτα κείμενα του Γιώργου Εχέδωρου ‘Παραμυθένιες Ιστορίες’. 
Το παλικάρι καθότανε στην άκρη της γαλαζοπράσινης λίμνης και κοίταζε τα πανέμορφα χρώματα του δειλινού, που χόρευαν πάνω στα μικρά  κύματα. 


Είχε ένα προαίσθημα αυτές τις μέρες.

Η Απελευθέρωση του Κιλκίς


Το μεγαλειώδες ιστορικό γεγονός του Κιλκίς είναι αναμφίβολα η απελευθέρωσή του την Παρασκευή 21 Ιουνίου 1913.
Μια απελευθέρωση που βάφτηκε κυριολεκτικά στο αίμα, αφού σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν πάνω από τέσσερις χιλιάδες πεντακόσιοι αξιωματικοί και στρατιώτες του ελληνικού στρατού.

Πολύ σωστά χαρακτηρίστηκε ως γιγαντομαχία αφού οι Έλληνες αψηφώντας για τη ζωή τους επιτιθέμενοι επί τριήμερο κατάφεραν να εκπορθήσουν τους αμυνόμενους Βουλγάρους, που επί εννέα μήνες δημιουργούσαν οχυρωματικά έργα στην ευρύτερη περιοχή του Κιλκίς.
Η μάχη του Κιλκίς έδωσε τη δύναμη στον ελληνικό στρατό, στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, ώστε να συνεχίσει την προέλασή του απελευθερώντας τη Γευγελή, τη Δοϊράνη, τη Στρώμνιτσα, και να φθάσει λίγο έξω από τη Σόφια.
Η μεγάλη εξόρμηση
Από την ιστορική περιπλάνησή μας στις σελίδες των αθηναϊκών εφημερίδων του 20ου αιώνα αποκομίζουμε πάρα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία. Γινόμαστε γνώστες της ψυχολογικής κατάσταση του ελληνικού λαού της ‘παλιάς Ελλάδας’ που ενώ τον ακολουθεί η ήττα του 1897, διέπεται συγχρόνως από αισιοδοξία ολοκλήρωσης  των ιστορικών του δικαίων.

Πληροφορούμαστε, επίσης, για την κατάσταση των γειτονικών λαών και των φιλοδοξιών τους κατά τη δεύτερη δεκαετία του περασμένου αιώνα.

τῇδε κείμεθα τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι’
Από τη χρονιά της απελευθέρωσης, έχουν περάσει ενενήντα εννέα χρόνια. 

Εντρυφώντας κανείς στα γεγονότα και καθώς ακολουθεί το νήμα της ιστορίας φθάνει στο σήμερα.
Τότε συνειδητοποιεί πως όλα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο απώτατο παρελθόν αλλά απλώς ...προχθές.

Η μνήμη ακόμη είναι ζωντανή.
 Τα μνημεία των ηρώων είναι νωπά.

Συγγενείς των πολεμιστών έχουν αναρτημένη τη φωτογραφία τους στις οικίες τους.

Είτε είναι στην Κρήτη, είτε στις Κυκλάδες, στην Πελοπόννησο, στην παλιά Ελλάδα.
Αισθάνονται υπερήφανοι για τον πρόγονό τους.

Και τώρα, καθώς συλλέγουμε αποκόμματα εφημερίδων για να αρθρώσουμε ένα δημοσίευμα, έχουμε την αίσθηση πως ακούμε την πανάρχαια φωνή των ηρώων που μας λέει πως είναι εδώ, πιστοί στον όρκο που έδωσαν.
‘ΚΑΤΑΔΙΩΞΙΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ ΚΑΤΑ  ΠΟΔΑΣ
ΤΟ ΚΙΛΚΙΣ ΚΑΙΕΤΑΙ’
Η β΄ έκδοση του ‘Εμπρός’ με αναλυτικά στοιχεία από το μέτωπο του Κιλκίς.
Πιο κάτω στο άρθρο:
ΑΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΙ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ
αναφέρεται χαρακτηριστικά:
‘...από της τετάρτης πρωϊνής ώρας ήρξατο λυσσώδης προσβολή κατά των βουλγαρικών θέσεων.
Τα στρατεύματα του Κιλκισίου της 14ης Μεραρχίας διοικούντο υπό του στρατηγού Δημητρήεφ’
Η ελληνική σημαία
 στον Άγιο Γεώργιο του Κιλκισίου
 Παρακάτω, στην  έκτακτη έκδοση, θα δημοσιευθεί:
 Ο κανονιοβολισμός υπήρξε σφοδρότατος κατά του Κιλκισίου και των ελληνικών πυροβολαρχιών εις ολόκληρον το μέτωπον κατά των βουλγαρικών θέσεων προπαρασκευομένης της κρισίμου εφόδου.

 Πρώται επετέθησαν αι δυνάμεις του ελληνικού δεξιού και κατόπιν επηκολούθησεν η επίθεσις κατά του Κιλκισίου.

Οι Βούλγαροι ήρξαντο υποχωρούντες και εγκαταλείποντες τας θέσεις των.

Περί ώραν δεκάτην και ημίσειαν κατελήφθη το Κιλκίσιον, υψωθείσης της Ελληνικής σημαίας εις το υπερκείμενον ύψωμα του Αγίου Γεωργίου.’



Σήμερα στην πόλη Κιλκίς είναι αργία. Οι κάτοικοι τιμούν τη μεγάλη επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης με παρελάσεις και πλήθος εκδηλώσεων.

Οι αρχαίες ‘Βράγυλαι’ του Κιλκίς


                                                                                       
Γράφει ο  συγγραφέας Γιώργος Εχέδωρος
 Η πιο κοντινή, στη σημερινή πόλη Κιλκίς, αρχαία πόλη,  είναι αναμφίβολα οι Βράγυλες - Aἱ Βράγυλαι.
Βρίσκονταν πέντε χιλιόμετρα δυτικά του Κιλκίς, στον βραχώδη όγκο του χωριού Μεταλλικό.


Είναι πόλη ‘συγγενής’ της αρχαίας Μορρύλου αφού και οι δύο ελληνικές πόλεις είχαν ίδια κατάληξη που δήλωναν εξαρχής τη γεωλογική σύσταση της περιοχής τους.
 Τι εννοούμε με αυτό
Η ονομασία της Μορρύλου ήταν από τη ‘μορρία ύλη’, της περιοχής που ήταν κτισμένη και η ονομασία των Βραγυλίων από τη ‘βραχώδη ύλη’ της περιοχής που ήταν κτισμένη. Ονομασίες  που δήλωναν την πραγματική υπόσταση της πόλης, όπως ήταν και η πλειονότητα των αρχαίων μακεδονικών πόλεων.
Η επιγραφή που βρέθηκε το 1952, στην περιοχή του Μεταλλικού Κιλκίς, όπου με αυτήν καθορίζεται και η τοποθεσία της αρχαίας πόλης των Βραγυλίων, μας παρέχει ορισμένες πληροφορίες τις οποίες θα αναλύσουμε με τη δυνατότητα που μας δίνεται από τις χαραγμένες ελληνικές λέξεις.
Η αρχαία πόλη ‘Βράγυλαι’, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο μου («Μακεδονία, Ιστορία του Κιλκίς», έκδοση 2007), δέσποζε, κυριολεκτικά, της ευρύτερης περιοχής, αφού έλεγχε τη βορεινή μεγάλη πεδιάδα – λεκάνη, νότια της Δοϊράνης.
Η Μακεδονία στις αρχές του δεύτερου αιώνα μετά Χριστό, αποτελούσε μέρος της κοσμοκρατορίας των Ρωμαίων. Η επιγραφή ανήκει στο σύνολο των αναθηματικών επιγραφών της εποχής αυτής, αφού αναφέρεται τιμητικά στον αυτοκράτορα Τραϊανό Αδριανό και στη γυναίκα του, Σαβείνα.
Για να μπούμε στο κλίμα της εποχής, θα αναφερθούμε, εν ολίγοις, για το αυτοκρατορικό ζεύγος που κυβερνούσε τότε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Το αυτοκρατορικό ζεύγος
Ο Πούπλιος Αίλιος Τραϊανός Αδριανός (στα λατινικά: Publius Aelius Traianus Hardianus) υπήρξε Ρωμαίος αυτοκράτορας την περίοδο 117-138 μ.Χ.). Καταγόταν από την πόλη Αδρία της Ιταλίας, εξ ου και το όνομά του. Ήταν λάτρης της ελληνικής γραμματείας και των Ελλήνων, και οι Λατίνοι τον ονόμασαν graeculus (γραικύλος, δηλαδή, ελληνόπληκτο). Υπήρξε, ίσως, ο μοναδικός αυτοκράτορας που ήταν τόσο αγαπητός σε όλη τη ρωμαϊκή επικράτεια. Μνημεία της εποχής του και έργα τα οποία δημιούργησε σε πάρα πολλές πόλεις της ευρωπαϊκής ηπείρου αλλά και της ασιατικής είναι γνωστά μέχρι σήμερα.
Έμεινε αρκετό καιρό στην Αθήνα της εποχής, ως ιδιώτης, και έκανε πολλά σημαντικά έργα. Οι Αθηναίοι προς τιμήν του δημιούργησαν τη γνωστή ‘Πύλη του Αδριανού’.
Επισκέφθηκε, μάλιστα, αρκετές μακεδονικές πόλεις. Μία από αυτές, ως φαίνεται,  ήταν και η αρχαία πόλη που μας απασχολεί. Συνήθως τα έργα που δημιουργούσε στις πόλεις ήταν τα πιο βασικά, όπως: τα τείχη, για την προστασία της και η παροχή νερού σε αυτήν δηλαδή, το υδραγωγείο της.
Το εικονιζόμενο βρέθηκε, τυχαία, στο ύψωμα των Βραγυλίων

Το ‘ιερό των Σεβαστών’
Οι πόλεις που είχαν ευεργετηθεί  μετά από επίσκεψη του Ρωμαίου αυτοκράτορα, αφού έπαιρναν τον τίτλο των ‘νεοκώρων των Σεβαστών’, έκτιζαν προς τιμήν του ‘το ιερό των Σεβαστών’, όπως αποκαλούνταν ο λατρευτικός ναός του αυτοκράτορα και ονομάζονταν, ο αυτοκράτορας και η σύζυγός του, ‘Σεβαστοί’. Λίγες ήταν αυτές οι πόλεις που είχαν το προνόμιο αυτό.
Ένας τέτοιος λατρευτικός ναός, πιθανόν, κτίστηκε στις αρχαίες Βράγυλες, αφού σύσσωμη ‘ η βουλή, η πόλη και η πολειτεία’, όπως ακριβώς, γράφει η επιγραφή  (το ..λει, της πολιτείας με ει) τίμησαν το Ρωμαίο  ‘Σεβαστό’ αυτοκράτορα αλλά και τη ‘Σεβαστή’ γυναίκα του, Σαβείνα. (‘Αυτοκράτορα  Καίσαρα Τραϊανό Αδριανό Σεβαστό και Σαβείνα σεβαστή’, γράφει χαρακτηριστικά η επιγραφή).
 Το πλήρες όνομα της συζύγου του αυτοκράτορα ήταν  Βίμπια Σαβείνα (στα λατινικά Vibia Sabina). Η Σαβείνα δεν κατάφερε να δώσει  απογόνους στο Ρωμαίο αυτοκράτορα. Πολλοί αρχαίοι ιστορικοί αναφέρουν πως είχε προστριβές με τον Αδριανό για την δημόσια συμπεριφορά της και ήταν γνωστή για τον ανεξάρτητο χαρακτήρα της. Στα νεότερα χρόνια γίνεται αναφορά στο όνομά της και χαρακτηρίζεται ιστορικά ως ‘χειραφετημένη γυναίκα’ της εποχής της. Ήταν συγγενής του Αδριανού, τρίτη ξαδέλφη του και ήρθαν εις γάμον κοινωνία το 100 μ.Χ. Τιμήθηκε, επίσης, η Σαβείνα με τον τίτλο ‘Αυγούστα’. Κυκλοφόρησαν, μάλιστα, την αναφερόμενη εποχή και νομίσματα με προσωπογραφία του αυτοκρατορικού ζεύγους, το κάθε ένα, φυσικά, ξεχωριστά.
Αντιλαμβάνεται κανείς πως για να δημιουργηθεί ‘ιερό των Σεβαστών’ στις αρχαίες Βράγυλες το έργο ή τα έργα τα οποία χρηματοδότησε και ίσως εγκαινίασε ο αυτοκράτορας Αδριανός, ήταν καθοριστικά για τη ζωή της πόλης.

Ο Ρωμαίος Ανθύπατος των Βραγυλίων
Οι Βράγυλες, εξάλλου, την εποχή αυτή (1ος – 2ος αιώνας)  διοικούνταν από Ρωμαίο Διοικητή, όπως μας πληροφορεί μια άλλη επιγραφή που βρέθηκε τη δεκαετία του 1980 στο Ελευθεροχώρι, όπου μέχρι εκεί οροθετείται η πολιτεία των Βραγυλίων. Συγκεκριμένα αναφέρεται ο  Ρωμαίος Π(όπλιος) Κλώδιος Καπίτων Αυρηλιανός ανθύπατος των Βραγυλίων.
Βλέπουμε πως οι Βράγυλες είχαν ρωμαϊκό στρατό, που βρίσκονταν υπό  γνωστών Ρωμαίων αξιωματικών, που στις τάξεις του, βέβαια, στρατολογούνταν και εντόπιοι.
Οι αιώνιοι θεσμοί της αρχαίας πόλης
 Έτσι η αρχαία αυτή πόλη, πριν από είκοσι αιώνες είχε μια συγκροτημένη μορφή  μέσα στη ρωμαϊκή πραγματικότητα, που της έδωσε τη δυνατότητα να αντέξει στα βαρβαρικά κύματα  άλλα χίλια περίπου χρόνια. Το σημειώνουμε αυτό γιατί αναφέρεται, ως μακεδονική πόλη δέκα αιώνες μετά από τον Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο. Έτσι έχουμε και τα χρονικά όρια της πόλης αυτής.
Η επιγραφή που βρέθηκε το 1952, μας δίνει μερικά στοιχεία από όπου μπορούμε να σχηματίσουμε και τους πολιτικούς θεσμούς της πόλης. Μας λέει, όπως προσημειώθηκε, για  ‘τη βουλή, την πόλη και την πολιτεία’.
Οι αρχές των Βραγυλίων
Έτσι βλέπουμε τρεις διαφορετικές πολιτικές αρχές. Τη ‘βουλή’ όπου ήταν οι αιρετοί άρχοντες που κυρίως είχαν το βάρος της διοίκησης της πόλης αλλά και την προπαρασκευή του νομοθετικού έργου. Αυτοί εκλέγονταν για ένα έτος, όπως σε όλες τις μακεδονικές πόλεις. Το βουλευτικό έτος άρχιζε τον πρώτο μήνα εκάστου έτους, ήτοι το μήνα Δίο (ο Οκτώβριος της εποχής μας).
 Η ‘πόλη’ ήταν, κατά πάσα πιθανότητα,  η συγκροτημένη θεσμική εξουσία και η ‘πολιτεία’ αποτελούνταν από εκπροσώπους όλης της περιφέρειας της πόλης, των οικισμών, των κωμών, δηλαδή, που την απαρτίζανε.
Γύρω από τις Βράγυλες, υπήρχαν οι διάφοροι οικισμοί που ανήκαν διοικητικά στην πόλη των Βραγυλίων.
 Ένας τέτοιος μικρός οικισμός της περιφέρειας των Βραγυλίων την εποχή αυτή ήταν, μάλλον, και τα οικήματα που βρίσκονταν στην τοποθεσία της  σημερινής πόλης Κιλκίς, (όπως σημειώνεται στο αναγραφόμενο έργο μου) που τότε ήτανε στρατιωτικός ρωμαϊκός σταθμός.
Αυτό το πληροφορούμαστε από τον Λατίνο γεωγράφο του α’ μ.Χ. αιώνα,  δηλαδή, εκεί έβρισκαν καταφύγιο οι ρωμαίοι περιηγητές της εποχής αλλά και όσοι ταξίδευαν για εμπορικούς λόγους αφού βρισκόταν επάνω σε πάροδο της Εγνατίας οδού που έφθανε μέχρι τους Στόβους.
 (Οι αρχαίοι Στόβοι βρίσκονται σήμερα στο χώρο της γεωγραφικής Μακεδονίας που κατοικείται από τους Σλάβους).
Κείμενο και φωτογραφίες από το βιβλίο μου "Η Αρχαία Κρηστωνία"

Κιλκίς 1913: Η περιφρόνηση προς το θάνατο ήταν το ΟΠΛΟ των ηρώων


Κιλκίς 1913: Θηριωδίες του πολέμου- η καταστροφή του Τζαμιού στο Κιλκίς


Μάχη Κιλκίς 1913: Οι Έλληνες στρατιώτες εμπνέονταν από το παράδειγμα των αξιωματικών


Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος
Συνταρακτικές είναι οι αφηγήσεις των πρώτων τραυματιών από τη μάχη του Κιλκίς τον Ιούνιο του 1913.

Μάχη Κιλκίς 1913: «Οι Έλληνες Πολεμούσαν ως Λέοντες»


Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος
Σήμερα όταν κανείς επιδιώξει να ‘ζωντανέψει’, με τη νόηση του, τις μάχες του Κιλκίς-Λαχανά, οφείλει απαραίτητα να επισκεφθεί τις περιοχές που έλαβαν χώρα οι πολεμικές συγκρούσεις του τριημέρου 19,20 και 21 Ιουνίου 1913.

Δοϊράνη 1913: Βιαιοπραγίες κατά του άμαχου Οθωμανικού πληθυσμού




Το δημοσίευμα του εγγράφου του μουφτή της Δοϊράνης, Αχμέτ Φαΐκ, στις 3 Ιουλίου 1913.

Μακεδονία 1913. Οι φρικαλεότητες των κομιτατζήδων



Ο καθολικός ιερέας του Κιλκίς Γουσταύoς Μισέλ, ήταν καταιγιστικός στην αφήγησή του για τις θηριωδίες των κομιτατζήδων κατά Ελλήνων και Οθωμανών. (Δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας 26 Ιουνίου 1913)


Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος
Οι Βούλγαροι στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο είχαν καταλάβει ένα μέρος της Μακεδονίας και προσπάθησαν με διάφορα μέσα να το ενσωματώσουν στην επικράτειά τους. Παραστρατιωτικές ένοπλες ομάδες καθοδηγούμενες από στελέχη του πάλαι βουλγαρικού κομιτάτου έδρασαν τότε στην κατεχόμενη Μακεδονία με σκοπό να αλλοιώσουν τον πραγματικό πληθυσμό της.


Θησαυρός των Θρακών Γετών βρέθηκε στη Βουλγαρία


Διακόσμηση με Καρυάτιδες στο βασιλικό τάφο των Γετών, στην τούμπα του χωριού Σβέσταρι

Νοέμβριος 8, 2012.

Σβέσταρι.

Δυόμισι χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του χωριού Σβέσταρι, στη Βουλγαρία, το 1982 είχε αποκαλυφθεί σε τούμπα της περιοχής, αρχαίος βασιλικός τάφος του 3ου π.Χ. αιώνα που ανήκε στη θρακική φυλή των Γετών.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, η Μακεδονία και ο αθηναϊκός κορσές!


 Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος
Διαπνέεται κανείς από μια ιδιαίτερη γοητεία όταν βυθίζεται μέσα σε παλαιά έντυπα ή βιβλία και αποκομίζει από αυτά γεύσεις ιστορικών και κοινωνικών γεγονότων μιας εποχής που έχει παρέλθει αμετάκλητα.


Η εντρύφηση μέσα σε κιτρινισμένες από το χρόνο σελίδες και η άντληση από αυτές γεγονότων, συμβάντων και διαφόρων περιστάσεων, αποτελεί μια μυσταγωγία που φορτίζει συναισθηματικά τον αναγνώστη και τον οδηγεί σε μια ευγενική πνευματική ενατένιση αλλά και σε γόνιμο προβληματισμό.

 Το 1907 ο λογοτέχνης Σπύρος Α. Ποταμιάνος αποφάσισε να εκδώσει ένα εβδομαδιαίο έντυπο στην Αθήνα, θα κάλυπτε θέματα τα οποία δεν υπήρχαν τότε στον ημερήσιο ελληνικό τύπο.

Έτσι το Δεκέμβριο του 1907 έκδoσε το πρώτο φύλλο. Το έντυπο έφερε τον τίτλο: «Ελλάς» – «Πανελλήνιος Εβδομαδιαία Επιθεώρησις – Εκδιδόμενη κατά Κυριακήν»

 Ο γράφων αυτά, έχει στην κατοχή του, τα τεύχη ενός έτους (1907-1908),  από το περιοδικό αυτό, από όπου, βέβαια, αντλεί όλα όσα θα αναφερθούν και θα καταχωρηθούν στην παρούσα δημοσίευση.

Είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι η Ελλάδα τότε δεν είχε τα όρια που έχει σήμερα και ως βόρεια σύνορά της, τότε, ήταν τα Θεσσαλικά Τέμπη. Η σημερινή Μακεδονία,  βρισκόταν ακόμη υπό Οθωμανική κατοχή.

 Όποια αναφορά γίνεται για τα συμβαίνοντα στη Μακεδονία τότε, αναφέρονται ως …‘συμβαίνοντα στο εξωτερικό’ .

Την εποχή αυτή (1907) βρισκόμαστε στην αρχή της εξέλιξης της τεχνολογίας. Έτσι το περιοδικό αναφέρει την πρόοδο των Αμερικανών στην κατασκευή αεροπλάνου, που όπως σημειώνεται είναι κατώτερο του γαλλικού (φωτο).

Είμαστε -στα χρόνια αυτά- μια δεκαετία μετά την ήττα του 1897 και το νεοελληνικό κράτος είναι αδύναμο, δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του και έτσι δημιουργείται ένα κύμα προσφυγιάς προς την Αμερική.


Γεμίζουν τότε τα καράβια με χιλιάδες έλληνες που ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή, σε άλλη ήπειρο.(φωτο)

Συγχρόνως σε  αρκετά τεύχη το  περιοδικό ‘Ελλάς’,  δημοσιεύει γεγονότα από τη Μακεδονία, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη ο Μακεδονικός Αγώνας.

 Ήδη στη Μακεδονία είχε αναπτυχθεί μια μεγάλη ποικιλότροπη προπαγάνδα, από το ισχυρό τότε βουλγαρικό κράτος, για την προσάρτηση της στη Βουλγαρία, μετά την εγκατάλειψη της από τους Οθωμανούς.

Οι Έλληνες της Μακεδονίας αντιδρούν σε αυτήν την προπαγάνδα με το πνεύμα αλλά και με τα όπλα. 
Πάρα πολλοί πατριώτες από την τότε ελεύθερη Ελλάδα διαπνεόμενοι από την ελληνική ιδέα προσέρχονται στην αρχέγονη ελληνική γη της Μακεδονίας και θυσιάζουν ακόμη και τον ίδιο τους τον εαυτό για να παραμείνει ελληνική.

Αυτός ο αγώνας των Ελλήνων της Μακεδονίας,  συγκίνησε αρκετά ευρωπαϊκά κράτη αφού πολλά δημοσιεύματα  κατακλύζουν τον τύπο, των τότε ισχυρών κρατών.


 Σε έντυπα της Ευρώπης καταχωρούνται τότε «τύποι Μακεδόνων εκδικητών», καθώς και νεαρές μακεδονοπούλες που φέρουν όπλα για να καταδείξουν τον συνολικό αγώνα του ελληνικού στοιχείου της Μακεδονίας για να παραμείνει η αρχέγονη ελληνική περιοχή  σε ελληνικά χέρια.(φωτο).


Η ζωή όμως στην ελεύθερη Ελλάδα συνεχίζεται μέσα στην καθημερινότητα. Δεν απουσιάζουν τα πικάντικα δημοσιεύματα αφού και το περιοδικό ασχολείται ακόμη και με τον γυναικείο …κορσέ.


Έτσι σε μια « Σελίς δια τας Κυρίας» αναφέρει: ‘ Αι βλάβαι του κορσέ – Έχετε το θάρρος να τον καταργήσετε;’  Το περιοδικό φέρνει μάλιστα και μια  πρόταση για δημιουργία συλλόγου κατά του …κορσέ:

« Εάν ευρεθούν πολλαί εναντίον του κορσέ, είμεθα πρόθυμοι ν’ αναλάβωμεν και την πρωτοβουλίαν της ιδρύσεως ενός Συλλόγου, ο οποίος να έχη ευρύτερον μεν πρόγραμμα, κυρίως όμως να κάμη προπαγάνδαν εναντίον του κορσέ.

Εις τοιούτος Σύλλογος θα τιμήσει βεβαίως τας Ελληνίδας, ως κατ’ εξοχήν συμβολίζων την πρόοδον και την πρακτικότητα». ( Φωτο )


Την εποχή όμως αυτή ένας νέος πολιτικός κάνει την εμφάνισή του στην πολιτική σκηνή: ο κρητικός Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος πρόσφατα είχε αναδειχθεί «εν Κρήτη Σύμβουλος επί των Εσωτερικών και της Δικαιοσύνης».

Η Κρήτη τότε δεν είχε ακόμη ενσωματωθεί στο ελληνικό κράτος αλλά βρισκόταν υπό την προστασία των Μεγάλων Δυνάμεων.

Στην Αντιόχεια τη Μεγάλη, βρέθηκε μαρμάρινο κεφάλι της Αφροδίτης

Σεπτέμβριος 24, 2013.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών εκσκαφής και αποκατάστασης της αρχαίας πόλης της Αντιόχειας, έχουν βρεθεί νέα αντικείμενα αρχαιολογικής και ιστορικής αξίας.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, στο ναό της αρχαίας πόλης, οι αρχαιολόγοι έχουν βρει το κεφάλι αγάλματος της θεάς Αφροδίτης.

Τα διοικητικά έγγραφα των Μυκηναίων της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Σεπτέμβριος 16, 2013.

Τα κείμενα που ανάγονται στην μυκηναϊκή εποχή είναι γενικά διοικητικά έγγραφα τα οποία καταλαμβάνουν μια χρονική περίοδο από το 1450 έως το 1150 π.Χ.


Αυτά είναι γραμμένα κυρίως σε πήλινες πινακίδες σε μια συλλαβική γραφή, την οποία ονομάζουμε Γραμμική Β΄.

Οι πήλινες αυτές πινακίδες έχουν βρεθεί μεταξύ των ευρημάτων στα μυκηναϊκά ανάκτορα τόσο στην Κρήτη, όσο και στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Είναι καταμετρημένες  περίπου 6.000 τέτοιες πινακίδες και οι περισσότερες είναι σύντομες ή πρόκειται για τμήμα ενός κειμένου, που δεν διασώθηκε στο σύνολό του.
Οι επιστήμονες αποφαίνονται ότι η Γραμμική Β΄ είναι μια συλλαβική γραφή που δεν σχετίζεται με το μεταγενέστερο ελληνικό αλφάβητο, αν και είναι στην ελληνική γλώσσα.

Ανήκει στην οικογένεια των συστημάτων γραφής που χρησιμοποιούνταν στην περιοχή του Αιγαίου κατά τη 2η Χιλιετία, και από την οποία οικογένεια, μόνο η Γραμμική Β΄ και η κυπριακή συλλαβική της 1ης Χιλιετίας έχουν αποκρυπτογραφηθεί ικανοποιητικά.

Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι αν και η Γραμμική Β΄ ως ένα σύστημα γραφής φαίνεται να έχει λειτουργήσει και ως ένα εργαλείο για την καταγραφή των διοικητικών πληροφοριών, εντούτοις δεν είναι στην πραγματικότητα πολύ αποτελεσματικό εργαλείο για την απόδοση του φωνητικού συστήματος της ελληνικής γλώσσας, και αυτό διαφαίνεται από την άποψη των πολλών ανακριβειών και των ελλείψεων που παρουσιάζει, τουλάχιστον από την αποκρυπτογράφηση  που μέχρι τώρα έγινε.
Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη φύση των κειμένων, μερικές φορές κάνει τη δική μας ερμηνεία των κειμένων, αλλά και της γλώσσας που διατυπώνεται, να είναι αρκετά αβέβαιη.

Αυτό με τη σειρά του, δείχνει, επίσης, πόσο σημαντική είναι η ανάλυση και η σύγκριση μέσα από μια ηλεκτρονική επεξεργασία όλων των διαθέσιμων πληροφοριών σε διάφορα επίπεδα ανάλυσης από το σύνολο των σωζόμενων μυκηναϊκών κειμένων.

Η γλώσσα των εγγράφων βεβαιώνει την ελληνική που ομιλούνταν κατά τη 2η χιλιετία και παρουσιάζει πολλά αρχαϊκά και ενδιαφέροντα γλωσσικά χαρακτηριστικά και θέτει συγχρόνως ορισμένα ερωτήματα ζωτικής σημασίας για την ιστορία της ελληνικής γλώσσας (και για τον τομέα της συγκριτικής ινοδευρωπαϊκής γλωσσολογίας σε γενικές γραμμές), τα οποία ερωτήματα λόγω των περιορισμών του περιεχομένου των εγγράφων και των ελλείψεων του συστήματος της γραφής δεν έχουν, εισέτι, απαντηθεί.

Πηγή: Πανεπιστήμιο του Όσλο- UiO

Ancient Tablet Found: Oldest Readable Writing in Europe


Names and numbers fill the back (pictured) of the tablet fragment, found last summer (2011) in Greece. Photograph courtesy Christian Mundigler

Οι Έλληνες έδωσαν τον πολιτισμό στην Κίνα;

Μούμια Ευρωπαίου στην κινεζική έρημο
Ιανουάριος 4, 2014.

Μετατράπηκαν σε κινεζικό στρατό από τερακότα, οι Έλληνες πολεμιστές;
Τι προδίδουν οι τοιχογραφίες με τους άγνωστους  τίτλους και το ασημένιο κύπελλο, μήπως τις πρώτες επαφές ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση;
Τι ζητούσαν οι ξανθιές μούμιες στην άμμο της κινεζικής ερήμου;
Πρόκειται για μια συναρπαστική αναζήτηση για στοιχεία στο «Μέσο Βασίλειο»-Κίνα.

Κροατία: Σπήλαιο τελετουργιών των αρχαίων Ιλλυριών

Βρέθηκαν κεραμικά σκεύη με ελληνικές επιγραφές

Δεκέμβριος 31, 2013.

Εκατοντάδες κεραμικά αγγεία που χρησιμοποιούνταν για να πίνουν οι Ιλλυριοί σε γιορτές και τελετές γονιμότητας – ενδεχομένως σε οργιαστικές συνευρέσεις- 

1913. Η Διαθήκη του Βασιλιά Γεωργίου


«Αγάπα την μικράν πατρίδα σου»

του Γιώργου Εχέδωρου
Η Πολιτική Διαθήκη του βασιλιά Γεωργίου προς τον υιό του Ντίνο (Κωνσταντίνο), αποτελεί, ακόμη και σήμερα,  ιστορική διδαχή για όλους τους Έλληνες.